Blog


Inclusie is eigenlijk iets heel vanzelfsprekends, iets waarvan je je niet bewust bent totdat je het kwijtraakt. Het is net als met elektriciteit; wanneer dat niet meer beschikbaar zou zijn, verandert je hele leven. Je zit dan letterlijk in de kou en in het donker. Pas dan weet je wat je mist. De rest van je leven zit je vast, niemand die je eruit haalt.

Van er buiten staan

Met inclusie is het nét zo. Bij je geboorte krijg je het als vanzelfsprekend! Je hoort erbij, bij je gezin, je familie, de buurt. En later op school, bij vrienden op de club. Maar als je het kwijtraakt? Omdat je anders bent, een diagnose krijgt, niet meer aan de norm kunt voldoen? Je hebt geen vrienden meer maar begeleiders als beste vriend, geen salaris meer want geen recht op werk maar wel dagbesteding, geen onderwijs want niet leerbaar. En je maakt niet meer deel uit van de buurt, de vereniging of de gemeenschap want je bent weggestopt op een zogenaamd ‘veilige’ plaats in een tehuis, bij een werkvoorziening, in een instelling. Niemand die je eruit haalt of je jouw inclusie teruggeeft.

Werken aan inclusie is géén geloof of een dogma, het is een manier om wat veel mensen zijn kwijtgeraakt terug te krijgen. Er zijn in Nederland zo’n 200.000 mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking, 1,7 miljoen mensen met een arbeidshandicap, 10 000 thuiszitters en 5000 kinderen die al heel vroeg als niet leerbaar worden afgeschreven.

Naar erbij horen

Met de participatiesamenleving die nu hoogtij viert zou erbij horen, er voor elkaar zijn, vanzelfsprekend moeten zijn. Vinden we echt dat mensen met beperkingen, vluchtelingen, ouderen en chronisch zieken als volwaardige burgers kunnen en mogen deelnemen aan de samenleving? “Horen ze er wel bij?” vraag je je af als je ervan uitgaat dat deze mensen hun inclusie zijn kwijtgeraakt. En denk je vanuit het idee dat speciale mensen met speciale behoeften ook speciale aandacht, kennis en ondersteuning nodig hebben op speciale plekken. Niet in hun eigen omgeving, buurt en gezin en gebaseerd op universele behoeften die voor iedereen gelden.

In onze Grondwet staat dat we niet mogen discrimineren. Dat non-discriminatierecht is voor mensen met een beperking nog eens wereldwijd vastgelegd in een VN-verdrag, dat Nederland overigens pas na 10 jaar heeft bekrachtigd in 2016. Daarin wordt uitgebreid beschreven op alle domeinen van het leven welke rechten mensen hebben en hoe ze hun inclusie terug kunnen krijgen. Dat is blijkbaar nodig. Nu moet het nog waargemaakt worden. En dat is niet alleen een verantwoordelijkheid van mensen met een beperking zelf, maar van ons allemaal.

Geïnspireerd op een lezing van Mario Nossin.

Over Heleen

img Helena heeft meer dan 20 jaar ervaring in zorg- en welzijn, onderwijs en het lokale domein o.a. met belangenbehartiging, medezeggenschap, projectontwikkeling, beleidsvorming, congresorganisatie, communicatie, strategie en uitvoering en heeft naast een groot ontwikkeld gevoel voor logica ook een juridische basis als bestuursjurist.

0 Comments


Cancel Reply

Leave a comment

Tweets


  • En jawel de 85e editie is er alweer. Magazine met nieuws door de filters van Buro Troje. Weer boordevol informatie… https://t.co/ymHj0hNjPz Mon Dec 02 14:51:33 +0000 2019
  • 🔥 Hot off the press: “Magazine Buro Troje - Issue #85” https://t.co/NdCZhdsyE9 (via @revue) Mon Dec 02 14:42:18 +0000 2019
  • Meer weten over mijn werk en activiteiten als buitenboordmotor, kennismakelaar en organisator, check https://t.co/zXJJyaBExa Sat Nov 30 23:00:11 +0000 2019